FaTaT$u

         

         สวัสดีค่ะ ตอนนี้คงเพราะอากาศร้อนจัด เลยคิดเรื่องที่จะเอามาลงไม่ออกซักที พอนึกไปนึกมาก็คิดได้ว่า"ทำไมกรูถึงต้องมานั่งอัพบล็อกอย่างนี้ด้วยวะเนี่ย"...จนมีมาถึงตอนนึง ตอนนั่งรถเมล์กลับบ้าน  ก็ได้ยินเสียงกระเทยข้างๆเขาคุยกัน"นี่ๆ เเกว่ามั้ย..อั้มเเต่งอินดี้ น่ารักเนอะ?"เสียงกระเทยข้างๆ

 

....

 

 

...เเละเเล้ว"ปิ๊ง.ง..ง"ความคิดก็ฉายเข้ามาในหัว"แฟชั่นอินดี้..อืม..ได้เรื่องละเว้ย..ย..ย!!!"เเล้วเรื่องนี้ก็ออกมา...

 

 

 

 

      เเละเนื่องมาจากว่าเราไม่ค่อยเก่งเรื่องแฟชั่นด้วยเเล้ว เลยกะว่าจะมาล้วงลึกให้รู้กันไปเลยว่าคำว่า"อินดี้"ในวงการเเฟชั่นนี้หมายความว่ายังไง?

 

 

        ดังนั้นเพื่อหาข้อมูลให้ได้ถูกต้องเเละเเท้จริงเเล้ว เราเลยเชิญผู้เชี่ยวชาญด้านอินดี้ศาสตร์(มีด้วยเรอะ)มาให้สัมภาษณ์...

 

 

.....

 

 

       เเละผู้เชี่ยวชาญนั้นก็คือ..อ..อ..

 

.....

 

 

 

             นั่นก็คือ..อ...อ"คุณคิดกับคุณเท็ตสึกะ"จากเรื่องEYESHIELD21 ที่ตอนนี้พักยกจากการเเข่งขันอเมริกันฟุตบอล เพราะตกรอบไปเเล้ว มารับจ็อบเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านคำว่าอินดี้ศาสตร์อย่างลึกซึ้งค่ะ

 

 

.......เเละเราก็จะมาเริ่มถามกันเลยนะค่ะ....

 

 

    F : คำว่าอินดี้นี่ คุณทั้ง2คนรู้จักคำนี้เป็นอย่างดีเลยใช่มั้ยค่ะ?

         อ่า..อืม..  ใช่ครับ(ประสานเสียง)

    F : เเล้วในความหมายของพวกคุณทั้ง2 คุณคิดว่าคำว่า อินดี้ นั้นมีความหมายว่าอะไรค่ะ?

  F : "......."

  F : เอิ่มอีดิ้นที่พวกคุณว่านี่ หมายความว่าอะไรค่ะ?

 

   F : ไม่ทราบว่าข้อมูลนั้นไปได้มาจากไหนค่ะ

         "....."

   F : เอ่อ..ขอถามอีกครั้งนะค่ะว่าพวกคุณทั้ง2 เนี่ย รู้เรื่องจริงรึเปล่าค่ะ(เริ่มไม่มั่นใจ)?

        

  F :  อ้าวเฮ้ย !!!! ไงพูดเเมวๆงี้อ่ะ ก็ตอนเเรกบอกรู้จริงไม่ใช่ไง?(ยัวะเเล้ว)

        ก็..ก็..นังคนอัพมันบอกให้พูดอ่ะ เค้าไม่ผิดนะ

  F : เอ่อ เเล้วตกลงเราจะหาข้อมูลที่ถูกต้องมาจากไหนค่ะ?(พยายามสงบสติ)

  F : "........."

                          เอ่อ ตกลงเราขอยุติเเต่เพียงเท่านี้ดีกว่าค่ะ

                                                                             เพราะการเจรจาล้มเหลว!!!!!!

                                                          

                                           

                            

   

 

edit @ 24 Apr 2009 23:31:05 by FaTaT$u

       เเล้วฉันก็ยื่นมือเข้าไปเพื่อหวังที่จะลูบหัวมัน"...เมี้ยว..มะ...มะ..เมี้ยว"เสียงร้องของมันดูหวาดกลัวฉันเหลือเกิน "ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะ..เจ้าเมวน้อย"ฉันพูดเพื่อไม่ให้มันกลัวฉัน เเล้วฉันก็ยื่นมือเข้าไปลูบหัวของมัน เมื่อฉันผูกมิตรกับมันได้เเล้วฉันก็เริ่มรู้สึกง่วง "เฮ่อ!! ง่วงจัง ฉันไปนอนก่อนนะเจ้าเเมวน้อย" เเล้วฉันก็บอกลาเจ้าเเมวน้อย เพื่อไปนอน โดยที่ทิ้งเจ้าเเมวน้อยนั่นอยู่ในห้องครัวเพียงลำพัง เพราะฉันดันไปคิดบ้าๆว่าเจ้าเเมวน้อยนั่นอาจจะหิวเลยมาทำมาม่ากิน

 

 

.........

 

 

 

.........

 

 

 

........

 

 

         จิ๊บ..จิ๊บ..จิ๊บ..เสียงของนกในรุ่งอรุณยามเช้าก็ปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมา"อึ้บ..บ..บ"เสียงบิดขี้เกียจของฉันที่เพิ่งตื่นขึ้นมาบนเตียงขนนกฟลามิงโก(เว่อ) ที่ข้างๆมือขวาก็มีตุ๊กตารูปเเรคคูนที่ทำมาจากขนของน้องสมเสร็จบุตรตัวที่3ของครอบครัวที่อายุเพิ่งจะครบ3ขวบ(เว่ออีก) ส่วนข้างๆมือซ้ายของฉันก็เป็นหมอนข้างอย่างดีที่ภายในบรรจุนุ่นชนิดพิเศษได้มาจากตอนที่คริสโตเฟอร์ โคลัมบัสไปสำรวจทวีปใหม่ เป็นนุ่นจากต้นวาวาโกริ(เว่ออีกเเละ)ที่มีเฉพาะที่ทวีปใหม่เท่านั้น!!!

 

.....

 

....

 

....

 

...........    เมื่อพล่ามจนเสร็จเเล้วฉันก็ลุกไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำเพราะคงไม่ไปกินข้าวในห้องน้ำอย่างเเน่นอน  ฉันลงไปเเช่ในอ่างน้ำจากุชชี่(ยังเว่ออีก)ที่เป็นของแถมได้มาตอนซื้อบ้าน หลังจากที่อาบน้ำเเต่งตัวเสร็จ.......

 

.......

 

 

......

 

 

........

 

..............ก็ลงบันไดมาข้างล่างเพื่อหาอะไรกิน..ขณะนั้นเอง!!!!ก็มีกลิ่นหอมหวนชวนหลงไหลลอยเข้ามาเตะจมูกอย่างจัง"เปรี้ยง..ง..ง"เสียงเตะจมูก...

 

...

 

...

 

 .....ฉันก็เลยเดินหาต้นตอของกลิ่นอย่างจริงจังๆ เดินหาไปเรื่อยๆจนมาถึงห้องรับเเขกที่รู้สึกว่าต้นตอของกลิ่นต้องอยู่ในนี้เเน่ๆ...

 

...

 

ขณะนั้นเอง!!!!...

 

...

 

   ต้นตอของกลิ่นก็โผล่ออกมา นั่นคือ..คือ..คือ..เเละคือ..ขี้..ขี้นั่นเอง"อ๊าก..ก..ก!!!ม้ายยยยยขี้..ข..ขี๊.."ฉันร้องออกมาอย่างไม่น่าเชื่อเเละมานั่งคิดๆดูจึงเชื่อว่าต้องเป็นเเมวน้อยตัวนั้นเเน่ๆ

 

             ฉันรู้สึกเสียใจมากที่ไม่ได้บอกเจ้าเเมวน้อยตัวนั้นว่าห้องน้ำอยู่ที่ไหน มันจึงต้องราดอยู่ตรงนี้เเต่ถ้าบอกมันก็คงสายไปเเล้วเพราะ....

 

              บัดนี้โซฟาสีน้ำเงินครามเเสนนุ่มที่ฉันต้องนั่งอ่านการ์ตูนทุกวัน ก็ต้องแปดเปื้อนมีราคีเพราะเจ้าเเมวน้อยตัวนี้

 

              "ฉันจะฆ่ามัน...ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ"เสียงนี้มันตามหลอกหลอนฉันเหลือเกิน....

                                                                    

                                                                                                                        The end..

edit @ 16 Apr 2009 22:00:29 by fatatsuศาสตร์แห่งความวาย

edit @ 17 Apr 2009 12:09:59 by fatatsuศาสตร์แห่งความวาย

     ........เเล้วสิ่งนั้นมันก็คือ...สิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่เราทุกๆคนเรียกกันว่า"เเมว"..เเต่..แมวน้อยตัวนี้

ไม่ใช่แมวน้อนธรรมดาอย่างที่คุณคิด เพราะเเมวน้อยตัวนี้มีขนสีดำที่สวยงดงามราวกับกาละเเม

ตอนโฆษณาคลีนิกเคลียร์เเละตาโตสวยจับใจปานจะกลืนกินดั่งตั๊ก บงกช คงพวงมาลัย  จมูกโด่ง

เหมือนขวัญ ปากจิ้มลิ้มเหมือนกับ super star แองเจลีน่า โจลี (สรุปเเล้ว-มันใช่แมวป่ะเนี่ย ยังงงๆ?อยู่)......

 

 

.....

 

 

....

 

 

....

 

 

......นี่คือรูปเหมือนของแมวน้อยตัวนี้

.....ถ้าท่านผู้ใดเจอโปรดติดต่อที่http://fatatsu.exteen.หรือพูดง่ายๆก็คือที่นี่นะเเหละ

 

....เเมวน้อยตัวน้อยตัวนี้หาใช่สัตว์เลี้ยงของเราไม่?...ขอตอบว่าไม่ค่ะ..คือว่าเเมวน้อยตัวนี้มาจากไหนก็ไม่รู้เเล้วก็มาอยู่ที่ห้องครัวบ้านเราเเละเราก็บังเอิญไปเจอ(วิ่งตามไปด้วยความเร็วเเสง)เเมวน้อยตัวนี้ท่าทางจะกลัวเรามากๆเราจึง

 ...

 

....."เมี้ยวๆ..เมี้ยวๆ..มานี่ซีจ๊ะ"เสียงเรียกของฉันที่เรียกเจ้าเเมวน้อยอย่างนิ่มนวล เพราะฉันไม่ต้องการให้มันกลัวฉัน

         เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เราจะเล่าให้ฟัง แต่อาจจะมีเเต่งเติมบ้างเพื่อ^*อรรถรสในการอ่านยิ่งขึ้น ฉะนั้นท่านก็โปรดใช้วิจารณญาณในการชมด้วยละกัน!!!!!

 

......

 

.....

 

.....

 

......

 

            ในคืนหนึ่ง....เวลาประมาน3ทุ่มเศษๆ  ซึ่งเวลานั้นเรายังไม่นอน เรากำลังนั่งอ่านหนังสือบน

โซฟาเเสนนุ่มสีฟ้าน้ำเงินครามภายในห้องรับเเขกอย่างเเสนสนุกอยู่นั่นเอง  "ชึ้ง..."เราก็รู้สึกเหมือน

มีเเววตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมาที่เรา ทั้งๆที่ ณ ที่ตรงนั้นไม่มีใครนอกจากเรา(ส่วนน้อง..นอนดูมนต์

รักข้าวต้มมัดที่ห้อง)

 

....

 

....

 

.....

 

            เราเลยรู้สึกว่าเราควรจะออกไปจากที่ตรงนี้ดีกว่า เราจึงวางหนังสือไว้บนโต๊ะข้างๆโซฟา

เเละเริ่มขยับร่างกายไป-มา พร้อมกับจะเดินขึ้นห้อง

 

....

 

...ขณะนั้นเอง

 

....

 

         ก็มีเสียงดัง"สวบๆ..ชึ้ง..เชิ้ง"ดังมาจากข้างหลัง  เราก็หันหลังไปมอง เราก็เห็นบางอย่างวิ่งไป

ทางห้องครัว"ฮึ้ย"เราจึงไม่รอช้า วิ่งตามสิ่งนั้น(ด้วยความเร็วเเสง)ไปทางห้องครัวทันที  เเล้วเราก็

พบว่าสิ่งนั้นคือ...

 

....

 

......คือ

 

......คือ

 

......เเละคือ

 

              คือ....อ่านกันวันหลังเน้อ  ตอนนี้ง่วงนอนเเล้ว "ชะเเว้ง"ไปนอนก่อนล่ะ เด๋วคุณเเม่กลับมา

ด่า เพราะพรุ่งนี้ต้องไปเที่ยว

 

......บล็อกมันบูดๆเบี้ยวๆโย้ไปเย้มา ก็อย่าว่ากันเน้อ คนมันไม่ค่อยเก่ง

 

       ***อรรถรส คือ รสแห่งถ้อยคํา, ถ้อยคําที่ทําให้เกิดความซาบซึ้ง, ถ้อยคําที่ทําให้เกิดอารมณ์

สะเทือนใจ. หรือ beautiful wording <n.>

 

.....ผิดพลาดประการใด ขออภัยล่ะกัน.....

     โอ้ย!!!  ทุกๆวันนี้อากาศร้อนจริงๆคะ ร้อนชนิดที่ทำให้เรานึกถึงโฆษณาแป้งเย็นตราเภสัชเลยล่ะค่ะ ...แบบว่า”คัน..คัน..คัน”คันมากๆค่ะ และตามสุภาษิตที่เคยอ่านมา อันตำนานบอกไว้ว่า”เมื่อคันมา...จงเกาไป” แล้วไซร้จะช้าอยู่ไยล่ะท่าน ดิฉันเลยเกาด้วยความมันส์แบบเต็มเหนี่ยว

....................................สรุปคือ

...ตัวเป็นแผลเต็มไปหมด

........แต่แค่นี้ก็บ่เป็นหยังดอก

........เราก็ยังมาอัพด้วยความมุ่งมั่น

....................ประมาณว่า”มานินทามันต่อเถอะ”........                        

                     หลังจากที่ครูเดินไปที่โต๊ะมาน มานก็ทำหน้าไร้เดียงสา&แอ็บแบ้วประมาณว่า

”มีอายัยเหยอค้า~คุงคู”   แต่คุณครูท่านก็ไม่สนใจไยดีในน้ำเสียงแอ็บแบ้วของมัน 

พร้อมกับเอามือของครูท่านสอดเข้าไปข้างในโต๊ะของมาน แล้วก็ชักมือออกมา

”Ooh พระเจ้ายอด  มันจอร์ดมาก”สิ่งที่ครูท่านเอาออกมาหลังจากล้วงในโต๊มันคือ 

  ปลาสวรรค์..ทาโร่  และขนมอื่นๆอีกมากมาย   และแล้วสีหน้าที่เรียบเฉยค่อนข้างจะตายไปแล้ว ก็บังเกิดอารมณ์โมโหขึ้นมาอย่างกับว่าใครไปเหยียบเท้าสหายท่าน

”เอาไปทิ้งเดี๋ยวนี้นะ!!!...”ครูท่านก็พูดขึ้นอย่างเสียงดัง(ตะคอกนั่นแหละ) แล้วนังกัสก็เอาขนมทุกอย่างที่ซื้อมาโดยสุจริต(รึเปล่า) ทิ้งลงในถังขยะพร้อมใบหน้าอันเสียดายอย่างสุดซึ้งชนิดที่หาอันใดในโลกาเปรียบเทียบมิได้ ขณะนั้นเอง!!!   ”ในปากด้วย..คายทิ้งให้หมด”ขนาดอยู่ในปากครูท่านก็มิเคยปล่อยไปให้รอดจากสายตา

และบางทีอาจเนื่องมาจากนังกัสมันเคี้ยวช้าด้วยกระมังเลยทำให้โดนจับได้

....................อีกหนึ่งวีรกรรมที่มานเคยก่อไว้

.........คงคิดว่าใครจำไม่ได้

........แต่ชั้นจำได้...และอย่างดีด้วย!!!!

..................         เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ใหญ่มาก.....ที่เจ้าตัวทำไปโดยไม่นึกคิดมาก่อน!!!   ไม่คาดฝัน!!!  ถึงจะไม่ขนาดลงคลิป....แต่ก็ลงCDที่คนทั้ง ร.ร รู้       

                       ตอนเข้าค่ายวิทยาศาสตร์ ม.2นั่นเอง(ตอนยังเอ๊าะๆ) ขณะที่วันนั้นเป็นวันสุดท้ายที่อยู่ เพราะพรุ่งนี้ต้องเตรียมตัวกลับ

.....................กลางวันไม่เท่าไหร่

...........แต่ตกกลางคืนนี่สิ!!!

............         เพราะตามธรรมเนียมที่ปฏิบัติกันมาช้านาน..ว่า..กลางคืนก่อนวันสุดท้าย...จะต้องเปิด...เปิด..เปิด~.เปิดเธค~ให้ทุกๆคนเต้นกันนั่นเอง    แล้วก็จะมีคุณครูท่านนึงคอยบันทึกภาพไว้

........วันแรกไม่เท่าไหร่

..........ผ่านไปหลายวัน.......CDก็ถูกแจกจ่ายมาถึงมือทุกๆคน.........แล้วเราก็เอาไปเปิดดูที่บ้าน.........             

                  “Ooh!!! No …Ooh My God”ภาพที่บังเกิดแก่สายตา...คือ....ภาพนังกัสที่กำลังดิ้นแด่วๆ..แด่วๆๆ..อย่างเมามันส์..นั่นเอง!!!!                            

                  ซึ่งคุณครูท่านก็เก็บทุกกิริยาบถ~ไม่ว่าท่าไหนก็ตาม~ นานประมาน4นาทีได้

                    ...................การเป็นคนดังชั่วข้ามคืน..นี่น่ากลัวจริงๆ 

edit @ 29 Mar 2009 01:37:49 by fatatsuศาสตร์แห่งความวาย

          ดีจ้า ทู้กๆคน เฮากลับมาอีกครั้งแล้วเน่อหลังจากหายไปนาน(จนมีคนบ่นว่า มานตายอะยัง) ทะซึจังคนนี้มีความหวังแน่วแน่แล้วว่าจาเอานิยายรั่วๆที่ทีมงานเรา : มีมานคนเดียวแหละ (คนกระซิบ): มาลงอ่ะเน่อแต่ว่าเปนครั้งหน้านะ เพราะว่าครั้งนี้ทะซึจังคนนี้จะไปนินทาเจ้าGuTsuเพื่อนบ้านblogใกล้เคียงกานนะเอง

 

 

....................................................................................................................  Season1. รุจักกับมาน      รู้จักกับมันครั้งแรกตอนม.2 อยู่ห้องเรียนเดียวกัน  และก็เพราะมานนั่งข้างหลังเราด้วย ชีวิตทุกวันตลอดที่อยู่ที่ ร.ร ของเราในตอนนั้นจึงเหมือนโรยด้วยกลีบกุหลาบสีเลือด(เลือดเราเอง) มานชอบส่งสายตาเร่าร้อน(+โรคจิต)มาให้เสมอ  จนเราคิดว่า “เมิงชอบตรูป่ะวะ”แต่มันคงไม่ใช่อะเนอะT_T

 

 

....................................................................................................................Season2. วีรกรรมของมาน         ของมันมีมากมายอะเน่อ ยกแทบไม่หมด เอาที่จำได้ละกัน   ครั้งแรก::: วันหนึ่งเป็นวันที่สดใส อากาศแช่มชื่นเหมาะกับการเดินเล่น หลังเข้าแถวเสร็จ ทะซึก็ออกเดินทางเข้าห้องเรียน ซึ่งทะซึเองอยู่ห้อง2(มีทั้งหมด6ห้อง)เพราะทะซึฉลาดมาก  วะฮะฮ่า         ตอนแรกเหตุการณ์มานก็ดำเนินด้วยดีอะนะ พอถึงตอนบ่าย เรียนวิชาภาษาอังกฤษ  ซึ่งครูที่สอนโหดมากแบบโหดมหาโหด(เป็นครูประจำชั้นเราเอง) ขณะที่เราเรียนอย่างเรียบร้อย(เพราะกลัว)อยู่นั่นเอง ครูก็เดินดุ่ยๆ ตรงมาทางที่เรานั่งเรียน”เฮ้ย!!ตรูทำอะไรผิดวะ”คิดในใจนะ แล้วครูก็เดินผ่านเราไป”เฮ่อ โล่งอก”ไปที่โต๊ะข้างหลังเรา โต๊ะนังกัสนั่นเองแล้วก็.....ก็.ก็ก็ก็..ก็ หน้ากระดาษหมดแย้ว แว้กกกก!!

edit @ 28 Mar 2009 22:44:45 by fatatsuศาสตร์แห่งความวาย